Í mínum huga er sorglegt að fylgjast með þróun umræðu um nýtingu náttúruauðlinda landsins til atvinnusköpunar. Öflugur sjávarútvegur hefur fært okkur þær útflutningstekjur og þau tækifæri sem við höfum notað til að byggja hér upp hágæða samfélag. Sóknarfærum og tækifærum til hagræðingar fækkar á þeim vettvangi.  Það má segja að kraftaverk sé hve vel að málum hefur verið staðið og skilar það okkur best reknu sjávarútvegsfyrirtækjum og verðmætasta afla sem völ er á. Áfram verðum við að, rannsaka,  hlúa að og tryggja þessa miklu auðlind okkar og nýta hana samkvæmt bestu ráðleggingum okkar sérfræðinga.

 

Sóknarfærin liggja í orkuiðnaðinum, nýtingu á þeim gríðarlegu náttúruauðlindum sem liggja í landinu okkar, okkar olíuiðnaði.

Þegar Jóhann Hafstein þáverandi iðnaðarráðherra sá að draumsýnin um stórvirkjun í Þjórsá og stóriðju í Straumsvík varð að veruleika, flutti hann þjóðinni þessi skilaboð:

“Og eigi er heldur virkjunarafl Þjórsár þorrið. Haldið verður áfram fyrri áformum til þess að skapa meiri orku. Glíman við þessi vandamál er glíman við framtíðina...En í raun og veru erum við að glíma við vort eigið land... Oss er ljóst að við megum ekki ganga of nærri náttúru landsins”.

Þetta er sú stefna sem Sjálfstæðismenn fylgja við nýtingu orkuauðlinda okkar, að halda áfram að skapa meiri atvinnutækifæri með sem mestu tilliti til náttúrunnar.

 

Við höfum nýverið náð þeim merka áfanga að opna stærsta þjóðgarð Evrópu, Vatnajökulsþjóðgarð. Hann ásamt öðrum þjóðgörðum landsins nær yfir 20 % af flatarmáli landsins. Ef við virkjum helstu jökulár og háhitasvæði landsins færu um 2% landsins undir orkumannvirki. Einhversstaðar þarf að ná þeirri sátt um nýtingu sem Jóhann vitnaði til.

 

Það er sorglegt að fylgjast með þeim ráðamönnum meðal okkar stjórnvalda sem berjast um á hæl og hnakka við að stöðva framkvæmdir og drepa niður hugmyndir að framkvæmdum um uppbyggilega atvinnustarfsemi út um landið. Það hefur borið á þessu um nokkurn tíma í hvalveiðimálinu og er nú farið að breiðast mjög út til orkugeirans. Að mestu leyti sama fólkið og sömu vinnubrögðin. Það er sorglegt að sjá menn fagna því þegar virkjanahugmynd sem búið er að eyða milljarði í undirbúningsvinnu við er slegin af. Hver er ábyrgð þess fólks sem stýra með þeim hætti að á fjórða hundrað störf í Straumsvík var hent útaf borðinu og nú um þrjú hundruð hátæknistörf í Ölfusi. Hvernig vill þetta sama fólk sjá okkur halda áfram uppbyggingu öflugs samfélags um allt land. Þeir sem svona haga sér eru búin að gleyma uppruna okkar og það kann ekki góðri lukku að stýra.

 

Svokallað landsskipulag hefur verið til umræðu á Alþingi í vetur. Í eldhúsdagsumræðum á Alþingi lýsti einn ráðherra ríkisstjórnarinnar því að í því fælist verkfæri fyrir stjórnvöld til þess að halda óspilltri náttúru áfram óspilltri. Þau orð skil ég þannig að það verkfæri verði notað enn frekar til þess að draga úr möguleikum til framkvæmda við virkjanir á auðlindum okkar. Þessi sami ráðherra hafði nokkrum dögum fyrr sagt í fjölmiðlum að eftir að Bitruvirkjun var slegin af þyrfti að hafa áhyggjur af orkuskorti og að slegið gæti í bakseglin hjá stórfyrirtækjum sem hugðu á starfsemi á Íslandi.

 

Það eru ekki nema nokkur ár síðan við leituðum logandi ljósi um heimsbyggðina að fyrirtækjum sem tilbúin væru að skoða Ísland sem valkost fyrir starfsemi sína. Alcoa kom á Reyðarfjörð og mörg önnur spennandi tækifæri í pípunum. Hvaða skilaboð erum við að senda þessum fyrirtækjum í dag. Við erum að senda þau skilaboð að best sé að koma ekki nálægt Íslandi því hér sé svo mikil óvissa og óeining þegar kemur að framtíðarsýn í orku- og virkjanamálum. Það er verið að leggja margra ára vinnu í stórhættu.

 

Þetta þarf ekki fleiri orðanna við. Stefna okkar Sjálfstæðismanna er og hefur verið skýr þegar að þessum málaflokki kemur. Miðað við þá þróun sem orðið hefur í þessum málum á undanförnum mánuðum mun ég aldrei leggja stuðning minn við aukið vægi ríkisstofna á borð við Umhverfisráðuneytisins á kostnað sveitarfélaganna í skipulagsmálum. Ég einfaldlega treysti sveitarfélögunum betur í ljósi reynslunnar og er ekki einn um það.